Search

Fleur Alvi

სიმარტოვიდან სიძლიერემდე

განწყობის მჯერა, იმდენად რამდენადაც ვაჯერებხოლმე საკუთარ თავს კონკრეტულ განწყობებს.. მე საკუთარის უფრო მჯერა და გადაწყვეტილებების… თუ როდის როგორ ჯობს ვიყო!…

ახლა უსაშველოდ სევდიანი ვარ.. ამ წინა საახალწლოდ!!ან ეს მოლოდინები რა სისულელეა!!… ყოველი დღე ახალი და ყოველი დღე ახალი წელი!.. რა მნიშვნელობა აქვს რიცხვებს და საუკუნეებს….

ეს უსაშველო ხალხმრავლობა უსაშველოდ მთრგუნავს და მატირებს ადამიანების არასებობა ჩემში!… ჩემი ადამიანების სიცარიელე ჩემს გარშემო!..

ბოლო დღეებია მე მარტო ვარ! და ყოველ ღამით ვუყურებ ფილმებს, რომ მათ დავაბრალო ტირილი… ემოციებს ვერ ვშველი და ვერც ამაოობას!…

სევდიანია ყველაფერი გარშემო!…

უმადური ვარ!

უმადური ვარ!

უმადური ვარ!

მე მარტო ვარ და გარდამავალი პერიოდი მაქვს სიმარტოვიდან – სიძლიერემდე!….

იმედია ეს პერიოდი არ გაგრძელდება დიდხანს.. არც ვიცი მინდა კი ვინმეს დაბრუნება ჩემთან?!.. მინდა სიძლიერე და მინდა სიმშვიდე.. ჰარმონია და სხვა ხალხი!… უცხო გარემო.. სივრცე და ჰაერი სასუნთქად!…

Advertisements

შეუცვლელი ადამიანი

თუ ვინმე იტყვის, რომ მე ბედნიერი ვარ, ალბათ არ ცდება.. საწინააღმდეგოს პრინციპში არავინ ამბობს!… დანარჩენები არ მიცნობენ… და ვინც მიცნობს ყველასთვის ბედნიერი ვარ!.. ან ისეთი, როგორიც მათ უნდათ, რომ დამინახონ..  რომ გაიმარტივონ ჩემთან ურთიერთობის გზა…  ბედნიერ ადამიანებთან ურთიერთობა ხომ ყველას უნდა.. დარდს და სევდას ყველა გაურბის!..

ხშირად მგონია, უფრო სწორად სულ (!), რომ ქვეყნად მარტო ვარ.. და ჩემს გარშემო არსებული ადამიანები ილუზიები არიან.. მგონია, რომ ადამიანი ყველაფრისდამიუხედავად მაინც მარტოა და რაც არ უნდა ბევრი ადამიანი შემოვიკრიბოთ გარშემო, მაინც არის მომენტები როცა ვგრძნობთ, რომ მარტო ვართ.. არ გვყავს არავინ ვისაც ხელს ჩავჭიდებთ, თვალებს დავხუჭავთ და გავყვებით… ან სულაც დივანზე დამჯდარს მივუცუცქდებით და მხარს დავადებთ… ასე, თითქმის არ ხდება…

მომინდება დავჯდე ადამიანის პირისპირ და ვისაუბრო.. ვესაუბრო.. ვესაუბრო დაუსრულებლად.. მთელი ღამე.. და ვიყო ისეთი, როგორიც ვარ.. ადამიანებს, არ უყვართ როცა ისეთს გხედავენ როგორიც ხარ, პრინციპში ადამიანები ყველას ისე აღიქვამენ  როგორებიც თვითონ არიან.. შესაბამისად ობიექტური აღქმა ამ დროს არ არსებობს…

მე ჩემგან დანახული ადამიანები მენატრებიან… რომელთანაც შეიძლებოდა საუბარი… რომელთანაც შეიძლებოდა მხარზე მიყრდნობა და რომლებიც აღარ არსებობენ… მათ ცხოვრებაში გამოჩდნენ სხვები.. და ბუნების კანონიც ასეა..  🙂 შეუცვლელი ადამიანი არ არსებობს, უბრალოდ არსებობენ განუმეორებლები მაგრამ ისინი არავის ჭირდება 🙂 .. არც მე, არც შენ და არც არავის…

მივხვდი, რომ მარტო ბედნიერება უნდა ვისწავლო!..

სხვა დანარჩენი ილუზიაა…

ყველაფერი ილუზიაა.. ილუზია და სისულელე.. სი სუ ლე ლე..

შემოდგომის დღე

გალაკტიონს ვუსმენ, ზვიად ბოლქვაძის შესრულებით და ვტირი!.. “შემოდგომის დღე”..
ჩემი შემოდგომის დღეები ყველაზე სევდიანია… და იმ მიტოვებულ სიყვარულს მახსენებს, რომელიც რამდენიმე წელია მომყვება… ვერც გავასწარი.. არც ჩამომრჩა!.. საოცრად ვუწყობთ ნაბიჯს ერთმანეთს…
მასწავლა, როგორ შეიძლება ვთქვა უარი იმაზე, რაც ყველაზე მეტად მინდა… და გამუდმებით ვფიქრობდე მასზე.
მასწავლა, როგორ შეიძლება დავთრგუნო ჩემში მისი სიყვარული… და გამუდმებით ვიფიქრო მასზე.
მასწავლა, როგორ არ უნდა დავუჯერო არავის სიყვარულს, როცა ყველაფერს გააკეთებენ ამის დასამტკიცებლად.
მასწავლა, როგორ არ მჯეროდეს საკუთარი გრძნობების.
მასწავლა, როგორ არ ვისაუბრო ამაზე!!!
მასწავლა, როგორ ვიყო ძლიერი, ბედნიერი……
მასწავლა, როგორ არ უნდა ვიყო სუსტი… როგორ არ უნდა მქონდეს არავის იმედი.. როგორ არ უნდა მინდოდეს ვინმეს ნუგეში.. როგორ არ უნდა მჭირდებოდეს ვინმე, ვისი იმედიც მექნება და ვისაც დავადებ მხარზე თავს და დედამიწა გათანაბრდება! ,,დამტოვე მძინარე ხუთიოდ წუთი შენს მხრებზე, რათა გაწონასწორდეს დედამიწა“
ასეა…
ჩნდებიან ადამიანები და სამუდამოდ რჩებიან ჩვენში !…

გაუცხოვება

ზოგჯერ.. იშვიათად მაგრამ მაინც, მგონია რომ გაუცხოვებას ის სიახლოვე იწვევს ადამიანთა შორის, რომელიც ერთმანეთზე დამოკიდებულებამდე მიდის.. ეს არასწორი სიყვარულია.. თუ სიყვარულს მივაწერთ……

ხალხით სავსე დარბაზში ვერ ვიგრძენი მისი ყოფნა.. მისით მოცული აღარ იყო გარემო…  დანახვას ემოცია არ მოჰყოლია… “მივიდე, არ მივიდე”  ფიქრი… არმისვლას ისევ მისვლა ვამჯობინე წლების შემდეგ… არაფერი…. ფორმალური ჩახუტება.. ისევ არაფერი… ჩემს წინ იდგა  მატერია.. ჩემთვის არავინ!. უცხოსთან მეტის მოლოდინი გაქვს, უცხოსთან სასაუბროს იპოვნი.. გაუცხოვებულთან ვერა!…

ვიდექით ერთმანეთის პირისპირ.. არ ვიცოდით რა უნდა გვექნა…

იქნებ არმისვლა ჯობდა.. გულიც არ გვტკენია…

როგორც არ უნდა მოეჭიდო წარსულს, როგორც არ უნდა იმეორო წარსული საზეპიროები ის გავლილია… ის უნდა გაგევლო… და როცა მასთან შეხება ტანში ჟრუანტელს არ გგვრის უნდა გაუმხილო საკუთარ თავს, რომ დასრულდა…. აღარც მოლოდინები,  აღარც შეცვლა და იმედები.. ის დასრულდა და სხვა დასაწყისი აუცილებლად იქნება 🙂

მთა ციდან იწყება

ნისლში სიარული იმ კიბის ბოლოს გავს, რომელიც არ ჩანს და ამის მიუხედავად მაინც რომ უნდა გადადგა პირველი ნაბიჯი..

როდესაც მიდიხარ..  მანქანის “ცხვირთან” მთავრდება ხილვადობა.. მაგრამ გზას აგრძელებ… მარჯვნივ თოვლის ჯებირია.. ალბათ მარცხნივაც.. არ ჩანს!.. და სულაც არ იგრძნობა გარდამტეხი უღელტეხილის გავლის დროს შიში..

ისე ადიხარ ზევით და ზევით ვერ გრძნობ.. მთამსვლელივით.. ნაბიჯ-ნაბიჯ და რომ მოიხედები მერე იაზრებ სიმაღლის სიმაღლეს..

ასე იყო პირველად რომ ლაშქრობაზე წავედი… გუდამაყრიდან გადავედით ჩარგალში!. მაშინ მივხვდი რას ნიშნავდა ზღაპრებში დაწერილი ცხრა მთის გადავლა… ეს იყო ყველაზე საშინელი, დაუვიწყარი ლაშქრობა…  ვერ ვივიწყებ იმ განცდებს!… როცა ისე ჩამოდიხარ მთიდან შუაღამისას, რომ აღარ განაღვლებს ხევში გადაჩეხვა.. დათვების ნაკვალევზე სიარული და მგლების ხროვა… მიდიხარ იმ იმედით, რომ სადღაც ნასახლარი იქნება!…

გამოჩნდა….

ასევეა ნისლიც… მიდიხარ, მიდიხარ… დრო თითქოს ჩერდება… ვერ შევძელი საათისთვის შემეხედა.. ან კილომეტრები გამეზომა… მეგონა გაჩერებული ვიყავი და ესკალატორივით რაღაცას მივყავდი…

მერე ცა გამოჩნდა! ულურჯესი!.. კამკამა…. აქა-იქ ყავის თეთრი არომატებით… იმ ყავის ცნობილ რეკლამაში რომაა… და მოვეშვი!.. მივხვდი, რომ ყველაფერმა გადაიარა!.. კუნთების განთავისუფლება ვიგრძენი და მერეღა მივხვდი, როგორი დაჭიმული ვყოფილვარ!…

მერე საოცარი მთები დაიწყო… უკვე მშრალი გზა და მთებზე მიმოფენილი თოვლი..

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑